Vergelijking van radiofrequente microtenotomie versus heavy-slow resistance bij refractaire plantaire fasciopathie: een gerandomiseerde gecontroleerde trial
Sports medicine - open · 2026
Bij refractaire plantaire fasciopathie liet radiofrequente microtenotomie na 6 maanden geen voordeel zien boven heavy-slow-resistancetraining, dus probeer eerst belasting.
De studie
RCT, n=82 gerandomiseerd / 72 geanalyseerd (74% vrouwen), patiënten met refractaire plantaire fasciopathie.
Wat ze vonden
Geen significant verschil tussen de groepen in de primaire uitkomstmaat, de verandering in FHSQ-DK-pijn van baseline tot 6 maanden (gemiddeld verschil -4,9, 95%-BI -13,8 tot 4,0). Secundaire uitkomsten waren vrijwel bij elke vergelijking vergelijkbaar tussen de groepen, met één uitzondering: de Global Perceived Effect voor het vermogen om sport te beoefenen verschilde tussen de groepen alleen na 1 maand (P<0,05), een bevinding die niet aanhield op latere meetmomenten en gezien het aantal getoetste vergelijkingen hoogstwaarschijnlijk op toeval berust. Er deden zich in geen van beide armen serieuze bijwerkingen voor (4 vs. 5 patiënten met milde bijwerkingen).
Studieopzet
Gerandomiseerde gecontroleerde superioriteitstrial die radiofrequente microtenotomie vergelijkt met een zelf-gedoseerd heavy-slow-resistanceprogramma, 82 gerandomiseerd en 72 geanalyseerd, bij volwassenen met refractaire plantaire fasciopathie, geregistreerd op clinicaltrials.gov (NCT03854682).
Methodologie
Er werd gerandomiseerd, maar het abstract geeft geen details over allocation concealment, en blindering is hier in feite onmogelijk: patiënten weten of ze een procedure ondergingen of een thuisoefenprogramma deden, waardoor performance- en detectiebias op een zelfgerapporteerde uitkomstmaat (FHSQ-DK) reële risico's zijn. Ongeveer 12% van de gerandomiseerde patiënten werd uitgesloten van de uiteindelijke analyse en het is onduidelijk of dit intention-to-treat of per-protocol was. Het betrouwbaarheidsinterval van de primaire uitkomstmaat is breed (-13,8 tot 4,0), wat een clinicus zou moeten lezen als een signaal van beperkte power in plaats van een precieze nulbevinding, wat betekent dat de trial noch een matig voordeel voor microtenotomie, noch een voor krachttraining kan uitsluiten.
De beoordeling
Dit is een statistisch nulresultaat in een trial die bekrachtigd was om superioriteit aan te tonen, niet ontworpen of bekrachtigd om gelijkwaardigheid te bewijzen, dus 'geen verschil' mag niet met zekerheid gelezen worden als 'even effectief'. Het brede BI omvat waarden die in beide richtingen nog klinisch relevant zouden kunnen zijn, dus de hoofdconclusie (geef geen voorkeur aan microtenotomie) is redelijk op pragmatische gronden, kosten, invasiviteit, risico, maar is geen scherpe statistische bevinding. Noch patiënten noch beoordelaars konden geblindeerd worden, en er was geen shamprocedure; in trials die chirurgie met oefentherapie vergelijken bevoordeelt dit doorgaans de invasieve arm via verwachtingseffecten, waardoor het feit dat RF toch geen meetbaar voordeel liet zien het nulresultaat geloofwaardiger maakt, niet minder. Het heavy-slow-resistanceprogramma was ook zelf-gedoseerd in plaats van nauw begeleid, waardoor deze trial waarschijnlijk een conservatieve test vertegenwoordigt van wat gestructureerde belasting kan bereiken.
De beperking
De trial kan geen onderscheid maken tussen een werkelijk nuleffect en een onderbekrachtigde vergelijking; een formeel bekrachtigd non-inferioriteitsdesign, of een grotere steekproef, zou nodig zijn voordat met zekerheid gesteld kan worden dat de twee behandelingen klinisch gelijkwaardig zijn. Ook kan het niet volledig onderscheiden of 'oefentherapie geen meerwaarde heeft boven microtenotomie' dan wel 'dit specifieke zelf-gedoseerde oefenprotocol niet met volledige getrouwheid is uitgevoerd', omdat belastingsprogressie en therapietrouw niet extern begeleid of in detail gerapporteerd werden.
Referentiestudie
Heavy-slow-resistanceprotocollen bouwen voort op de peesbelastingsliteratuur die gepopulariseerd is door het werk van Kongsgaard bij patellapees-tendinopathie en Alfredson-achtige excentrische belasting bij achillespees-tendinopathie, hier uitgebreid naar plantaire fasciopathie. Radiofrequente microtenotomie heeft een veel dunnere evidencebasis bij plantaire fasciopathie, voornamelijk caseseries, waardoor deze trial een van de relatief weinige head-to-head vergelijkingen is met een actieve oefentherapiecomparator in plaats van sham of standaardzorg.
Wat te doen op maandag
Voor refractaire plantaire fasciopathie ondersteunt dit het eerst proberen van een gestructureerd heavy-slow-resistanceprogramma voordat verwezen wordt voor radiofrequente microtenotomie, omdat de invasieve optie geen meerwaarde liet zien boven oefentherapie en procedurele risico's en kosten met zich meebrengt; het stelt niet vast dat een van beide behandelingen op zichzelf sterk effectief is.
In practice
Dit is van toepassing op patiënten met werkelijk refractaire plantaire fasciopathie, dat wil zeggen degenen die al niet reageerden op een redelijk traject van eerstelijns conservatieve zorg, niet op nieuw ontstane hielpijn. In de kliniek kan dit gebruikt worden om het inzetten van een goed begeleid, progressief heavy-slow-resistanceblok (belaste calf raise-progressies in laag tempo) van minstens 12 weken te rechtvaardigen voordat verwezen wordt voor radiofrequente microtenotomie, aangezien de invasieve optie geen meetbaar voordeel toevoegde boven oefentherapie, ondanks trialomstandigheden die daar, indien al, via verwachtingseffecten juist voordeel aan zouden geven. Baseline- en hertest-belastingstolerantie met de Single Leg Calf Raise (of Single Leg Barbell Calf Raise wanneer belasting gekwantificeerd moet worden) om het HSR-programma objectief te doseren en een evidence-based trigger te hebben voor opschaling van zorg als de capaciteit een plateau bereikt ondanks adequate dosering, in plaats van te verwijzen op basis van verstreken tijd alleen. Op de prestatievloer geldt dezelfde logica voor sporters met hardnekkige plantaire hielpijn: houd zware, langzame weerstandsbelasting als standaardtraject naast aangepaste training, en beschouw een zelfgerapporteerd, slecht begeleid thuisoefenprogramma als een inadequate proef van belasting, niet als bewijs dat oefentherapie gefaald heeft.
De vijf studies die ertoe doen — wekelijks, gratis.
Wij lezen de hele literatuur over sportgeneeskunde, revalidatie en prestatie en beoordelen de studies die je tijd waard zijn.
Ontvang de gratis wekelijkse editieGerelateerde beoordelingen
Lees in je taal: English · Français · Deutsch · Español · Italiano · Nederlands · Dansk · Svenska